Hoogtepunten van SCMAGLEV and Railway Park
SCMAGLEV and Railway Park is een spoorwegmuseum in Kinjo-futo, in het district Minato van Nagoya. Het museum opende in 2011 en wordt beheerd en geëxploiteerd door Central Japan Railway Company (JR Central).
Het enige bewaard gebleven stoomrailvoertuigstoomrailvoertuig Hoji nr. 6014en een van de oudste bewaard gebleven in Japan gebouwde bussen,JNR-bus nr. 1zijn aangewezen als belangrijke culturele eigendommen van Japan.
Daarnaast zijn er veel waardevolle spoorvoertuigen te zien, waaronder de JNR-trein uit de serie 52 (type MoHa 52), een representatief type voor de sneltreinen van vóór de oorlog, en testvoertuigen voor de shinkansen en de supergeleidende magneetzweeftrein.
Samen met het Spoorwegmuseum van JR East in Saitama en het Spoorwegmuseum van JR West in Kyotowordt het beschouwd als een van de drie belangrijkste spoorwegmusea van Japan.
Direct na de ingang trekt de symbolische tentoonstelling de aandacht; deze geldt als het visitekaartje van het SCMaglev- en Spoorwegpark. Van links staan de JNR-stoomlocomotief uit serie C62, de Shinkansen-trein uit serie 955 (300X) en de supergeleidende maglev MLX01-1. Op een groot scherm wordt de geschiedenis van de hogere treinsnelheden in Japan uitgelegd.
C62-stoomlocomotief van de Japanese National Railways
De C62-stoomlocomotief van de Japanese National Railways is een stoomlocomotief met tender die tussen 1948 en 1949 werd gebouwd. De locomotief is bekend als de stoomlocomotief uit „Galaxy Express 999“ van Leiji Matsumoto.
Dit is locomotief nr. 17, die in 1954 het Japanse snelheidsrecord voor stoomlocomotieven en het wereldsnelheidsrecord voor smalspoorstoomlocomotieven vestigde129 kilometer per uur . Overigens bedraagt het wereldsnelheidsrecord voor stoomlocomotieven, inclusief normaalspoor, 203 kilometer per uur, gevestigd door Mallard in 1938. Mallard is te zien in het National Railway Museum in het Verenigd Koninkrijk.
Lees het onderstaande artikel over het National Railway Museum in het Verenigd Koninkrijk, waar Mallard wordt tentoongesteld.
Elektrische trein uit de Shinkansen 0-serie
De Shinkansen-trein uit de 0-serie was Japans eerste commerciële Shinkansen en werd geïntroduceerd bij de opening van de Tokaido Shinkansen in 1964. Door de afgeronde voorkant kreeg de trein de geliefde bijnaam ‘dango-neus’ en staat hij bekend als een spoorvoertuig dat de periode van snelle economische groei in Japan symboliseert.
Bij de ingebruikname bereikte de trein de hoogste operationele snelheid ter wereld (de maximumsnelheid in commerciële dienst)210 kilometer per uur en verbond hij Tokio en Shin-Osaka in ongeveer 4 uur. In 1986 werd de maximale operationele snelheid verhoogd naar 220 kilometer per uur, en tot zijn uitdienststelling in 2008 ondersteunde hij maar liefst 44 jaar lang de Japanse hogesnelheidslijn.
Elektrisch treinstel Shinkansen-serie 100
De Shinkansen-trein uit de 100-serie begon in 1985 als opvolger van de 0-serie met de reguliere dienst. Naast de gestroomlijnde, scherpe neus introduceerde deze trein als eerste hogesnelheidstrein ter wereld 2-laagse rijtuigen, waarmee het comfort sterk werd verbeterd dankzij onder meer privécompartimenten in de Green Car en draaibare verstelbare stoelen op alle plaatsen in de Standard Car.
De maximale bedrijfssnelheid van de 100-serie bedraagt 220 kilometer per uur, en de vanaf 1989 geïntroduceerde 100N-serie (V-formatie) bereikte op het traject van de Sanyō Shinkansen230 kilometer per uurin de commerciële dienst. De 100N-serie is te zien in het Spoorwegmuseum van Kyoto.
Bekijk het onderstaande artikel voor informatie over de tentoonstellingen in het Spoorwegmuseum van Kyoto, waaronder de 100N-serie.
Shinkansen-trein uit de 300-serie
De shinkansen-trein uit de 300-serie ging in 1992als de eerste ‘Nozomi’in de reguliere dienst en verbeterde de snelheidsprestaties van spoorvoertuigen aanzienlijk.Met een operationele snelheid van 270 kilometer per uurverbond hij Tokio en Shin-Osaka in minimaal 2 uur en 30 minuten.
Elektrische Shinkansen-trein uit de 700-serie
De Shinkansen-trein uit de 700-serie begon in 1999 aan de commerciële dienst als nieuw standaardmodel na de series 300 en 500. De trein werd ontwikkeld om niet alleen de prestaties bij hoge snelheid, maar ook het rijcomfort, de stilte en de energiezuinigheid uitgebreid te verbeteren. De kenmerkende voorkant, die aan een vogelbekdier doet denken, vermindert het geluid wanneer de trein door tunnels rijdt. De maximale snelheid bedraagt 270 kilometer per uur op de Tokaido Shinkansen en 285 kilometer per uur op de Sanyo Shinkansen.
Shinkansen-trein uit de N700-serie
De shinkansen-trein van de N700-serie begon in 2007 met de commerciële dienst als opvolger van de 700-serie. De trein verbeterde snelheid, comfort en milieuprestaties verder en bereikte een commerciële snelheid van285 kilometer per uur op de Tokaido-shinkansen en 300 kilometer per uur op de Sanyo-shinkansen.
Bovendien was het de eerstekantelbak van de rijtuigbakdie in een Japanse shinkansen-trein werd toegepast, wat ook een belangrijk kenmerk is. Hierdoor hoefde de snelheid zelfs op de Tokaido Shinkansen met zijn vele bochten minder te worden verlaagd, waardoor de reistijd werd verkort en het reiscomfort verbeterde. De Italiaanse Pendolino is een bekende trein met kantelende rijtuigbak.
Lees het onderstaande artikel over de Italiaanse spoorwegen, waaronder de Pendolino-treinen.
Shinkansen-trein uit de 955-serie (300X)
De Shinkansen-trein 955 (300X) is een experimentele Shinkansen die door JR Central werd ontwikkeld voor hogesnelheidstests. De trein werd in 1994 gebouwd. Tijdens de rijproeven werden uiteenlopende gegevens verzameld en gecontroleerd over prestaties bij hoge snelheden, geluid, de carrosserieconstructie, pantografen, draaistellen en andere onderdelen. In 1996 registreerde de trein op het traject van de Tokaido Shinkansen tussen Maibara en Kyotoeen snelheid van 443 kilometer per uur.
Supergeleidende maglev MLX01-1
De supergeleidende magneettrein MLX01-1 is een testvoertuig voor supergeleidende magneettreinen dat is ontwikkeld door JR Central. Het werd in 1995 gebouwd. De trein rijdt zwevend door gebruik te maken van de magnetische kracht die ontstaat tussen de supergeleidende magneten op het voertuig en de spoelen die op de grond zijn geïnstalleerd. In 2003 bereikte de trein op de Yamanashi Maglev-testlijn581 kilometer per uuren vestigde daarmee destijds het wereldsnelheidsrecord voor spoorvoertuigen.
Elektrische Shinkansen-trein uit de 923-serie, 0-subserie (T4-treinstel)
De Shinkansen-trein uit de 923-serie, basistype 0 (T4-treinstel), is een uitgebreide inspectietrein die tijdens het rijden op reguliere lijnen de toestand meet van de elektrische installaties en de spoor- en seininrichting van de Tokaido- en Sanyo-Shinkansen. Het is een dienstvoertuig dat op basis van de 700-serie is ontwikkeld en vanwege de kleur van de carrosserieDoctor Yellowwordt genoemd.
De Shinkansen-trein uit de 922-serie, subserie 20 (treinstel T3), die tot 2025 in het hoofdgebouw te zien was, is verplaatst naar Train Park Hakusan (Hakusan, prefectuur Ishikawa), waar hij permanent wordt tentoongesteld.
Ke90-stoomlocomotief van de Japanse Staatsspoorwegen
De JNR-stoomlocomotief van de Ke90-klasse is een tanklocomotief voor smalspoorwegen, waarvan in 1918 slechts 2 exemplaren werden gebouwd. Oorspronkelijk werd de locomotief als type A van de Tono-spoorweg gebruikt op een smalspoorlijn met een spoorwijdte van 762 mm. In 1926 kwam hij onder het Ministerie van Spoorwegen te vallen en werd hij hernoemd tot de Ke90-klasse. Het traject Shin-Tajimi–Hiromi werd via de voormalige JNR Taita-lijn onderdeel van de huidige JR Taita-lijn. De Tono-spoorweg van toen was een ander bedrijf dan het huidige Tono Railway Co., Ltd.
Beide 2 rijtuigen zijn nog behouden; 1 rijtuig wordt tentoongesteld in het SCMAGLEV and Railway Park. Het resterende 1 rijtuig, de serie Ke91, wordt tentoongesteld aan de Horidome-Poppo-weg in Hamamatsu.
JNR-stoomlocomotief C57 nr. 139
De JNR-stoomlocomotief type C57 is een tenderlocomotief voor passagierstreinen, gebouwd van 1937 (het 12e jaar van de Shōwa-periode) tot 1947 (het 22e jaar van de Shōwa-periode). Vanwege zijn elegante uiterlijk wordt hij de„edele dame” genoemd. Dit exemplaar is locomotief nummer 139, die de keizerlijke trein 18 keer trok.
Stoommotorwagen Hoji 6014 (KiHa 6401)
De stoommotorwagen Hoji 6014 werd in 1913 (het 2e jaar van de Taishō-periode) gebouwd alsstoommotorwagen volgens het Kudō-systeem. Het was een zelfrijdend voertuig dat als enkele wagon kon rijden dankzij een aandrijfmechanisme dat vergelijkbaar was met dat van een stoomlocomotief, aan één kant van de personenwagen; het werd in 1909 (het 42e jaar van de Meiji-periode) ontwikkeld door Heijirō Kudō. Hoji 6014 is een voorbeeld van een in Japan gebouwde stoommotorwagen volgens dit systeem en werd gebruikt voor korteafstandvervoer op niet-geëlektrificeerde lijnen. Later werd hij omgedoopt tot KiHa 6401 en bleef hij tot 1943 (het 18e jaar van de Shōwa-periode) in dienst. Hij is aangewezen als belangrijk cultureel erfgoed van Japan.
Elektrische locomotief van de JNR ED18-serie
De elektrische locomotief ED18 van de Japanse Staatsspoorwegen werd in 1923 door het Spoorwegministerie uit het Verenigd Koninkrijk geïmporteerd ter voorbereiding op de elektrificatie van de Tōkaidō-hoofdlijn en later aangepast voor gebruik op de Iida-lijn. Nadat de locomotief uit dienst was genomen, werd hij rijvaardig gerestaureerd en opnieuw ingezet als trekkracht voor de treinTrokko Familyen andere treinen op de Iida-lijn.
JNR MoHa 12-trein (KuMoHa 12-trein)
Het elektrische treinstel JNR MoHa 12 (KuMoHa 12) vindt zijn oorsprong in een voertuig dat werd gebouwd als de eerste elektrische stalen trein van het Japanse ministerie van Spoorwegen, de MoHa 30. Later werd het omgebouwd tot dienstvoertuig KuMoYa 22 en in 1987 opnieuw aangepast voor personenvervoer. Elektrische treinen van de Japanse Staatsspoorwegen (JNR) werden in de hoofdstedelijke regio en Keihanshinkokuden genoemd. Ook werd de bijnaamgeta-den gebruikt in de betekenis van “een trein waarop je gemakkelijk met geta kunt stappen”. “Ganso Geta-den-go” is de bijnaam van een evenemententrein die in 1987 op de Iida-lijn reed. Daarna bleef dit voertuig op de Iida-lijn in gebruik.
Ook op de kap van de aan het plafond gemonteerde ventilator staat het logo van de Japanse Staatsspoorwegen (JNR).
Elektrische trein van de Japanse Staatsspoorwegen, serie 52 (type MoHa 52)
De trein van serie 52 van de Japanese National Railways (type MoHa 52) werd tussen 1936 en 1937 gebouwd als sneltrein voor de regio Keihanshin op de Tokaido- en Sanyo-lijnen (de huidige JR Kyoto- en JR Kobe-lijnen). Vanwege zijn gestroomlijnde vorm kreeg hij de bijnaamRyūden, wat „gestroomlijnde trein“ betekent. Het was een van de kenmerkende sneltuintypen van vóór de oorlog en een voorloper van de snelle treinen in de regio Keihanshin, waaruit de huidige „Shin-kaisoku“ voortkwam.
Aan het plafond hangen rijen stijlvolle, platte ronde lampen met decoratieve metalen fittingen.
Treinstel uit de 117-serie van de Japanse Staatsspoorwegen (type KuHa 117)
De elektrische trein van de Japanse Staatsspoorwegen, serie 117 (type KuHa 117), werd in 1980 geïntroduceerd als sneltrein in de regio Keihanshin en werdhet eerste voertuig dat uitsluitend voor de dienst „Shin-Kaisoku” was bestemd. De dienst „Shin-Kaisoku” begon in 1970 met serie 113 en werd in 1972 overgenomen door serie 153, maar serie 117 werd nieuw gebouwd om de verouderde serie 153 te vervangen. Vanaf 1982 werd de serie ook in de regio Tōkai ingezet voor snelle diensten en kreeg deze de populaire bijnaamTōkai Liner.
JNR-personenrijtuig van het type OYa 31
Het JNR-personenrijtuig type Oya 31 werd vervaardigd door een bestaand personenrijtuig om te bouwen tot eenmeetrijtuig voor het constructieprofielTussen 1949 en 1961 werden in totaal 7 rijtuigen omgebouwd. Met behulp van contactsensoren rond de rijtuigbak mat het tijdens het rijden of grondinstallaties zoals perrons en bovenleidingsmasten binnen het voorgeschreven gebied, het zogenaamde „constructieprofiel”, bleven.
Bus nr. 1 van de Japanse Staatsspoorwegen
De JNR-bus nr. 1 werd in 1930 (in het vijfde jaar van het Shōwa-tijdperk) gebouwd door Tokyo Gas and Electric Engineering en iseen van de oudste nog bestaande in Japan gebouwde bussen. Hij werd door de afdeling Automobielen van de Japanse Staatsspoorwegen (JNR) ingezet op de trajecten tussen Okazaki en Tajimi en tussen Kōzōji en de Seto Kinenbashi-brug. Hij is aangewezen als belangrijk cultureel erfgoed van Japan.
Treinsimulator
Met de N700-shinkensimulator kunt u ervaren hoe het is om een Tokaido Shinkansen uit de N700-serie te besturen met een levensgrote bestuurderscabine en een groot scherm. Er zijn ook simulators voor conventionele treinen en treinconducteurs, waarmee u veiligheidscontroles op stations, het openen en sluiten van deuren en omroepberichten in de trein kunt uitvoeren.
Spoordiorama
Op de shinkansenperrons van JR Nagoya Station, waar JR Central Towers en JR Gate Tower op uitkijken, staan N700- en N700S-treinen stil.
Op de foto wordt 's nachts spoorballast vervangen met behulp van een werkvoertuig dat NBS (New Ballast Scraper) wordt genoemd.
Tentoonstellingsruimte voor de supergeleidende SCMAGLEV
Met modellen, experimentele apparatuur en andere hulpmiddelen kun je leren hoe de supergeleidende maglev werkt. In de minitheaterzaal kun je naast videobeelden via de trillingen van de stoelen de wereld van 500 kilometer per uur ervaren.
Basisinformatie over het SCMaglev- en Spoorwegmuseum
De onderstaande informatie is op 16 september 2026 gecontroleerd aan de hand van officiële bronnen. Controleer bij het plannen van uw reis ook de meest recente informatie op de officiële website.
- 🔗 Officiële website
- Informatie over tentoonstellingen, openingsdagen, toegangskaarten en simulators vindt u op de officiële website van het SCMaglev- en Spoorwegpark.
リニア・鉄道館｜ＪＲ東海ＪＲ東海 リニア・鉄道館 〜夢と想い出のミュージアム〜 3月14日、名古屋に誕生。語り継ぐ、夢と想い出が、ここにある。museum.jr-central.co.jp
- 📍 Locatie
- 3-2-2 Kinjōfutō, Minato-ku, Nagoya, prefectuur Aichi
- 🕒 Openingstijden
- Geopend van 10:00 tot 17:30, met laatste toegang om 17:00.
- 🚫 Sluitingsdagen
- Elke dinsdag (de volgende dag als dinsdag een feestdag is) en van 28 december tot 1 januari. Tijdens Golden Week, de Obon-periode en aan het begin van het jaar kan het museum ook op dinsdag geopend zijn.⚠️ Vanwege het weer kan het museum tijdelijk sluiten; controleer daarom de openingskalender.
- 💶 Toegangsprijs
- Het standaardtarief bedraagt 1.200 yen. De prijzen van de verschillende tickettypen, online tickets en simulatortickets worden uitgebreid besproken in het onderdeel ‘Tickets voor het SCMaglev- en Spoorwegpark’.
- ⏱️ Aanbevolen bezoektijd
- Trek ongeveer 2–3 uur uit voor de echte voertuigen en de belangrijkste tentoonstellingen.⚠️ Als u de simulators, de spoorwegdiorama’s of de videopresentaties gebruikt, plan dan extra tijd in, inclusief wachttijd.
Tickets voor SCMAGLEV and Railway Park
- 💶 Toegangsprijzen
-
- Volwassenen:1.200 yen
- Basisschool-, middelbare- en middelbareschoolleerlingen:500 yen
- Peuters en kleuters (niet-schoolgaande kinderen van 3 jaar en ouder):200 yen
- Algemene groepen van 20 personen of meer:Volwassenen 1.000 yen, basisschool-, middelbare- en middelbareschoolleerlingen 400 yen, peuters en kleuters 100 yen
- Houders van een gehandicaptenpas en 1 begeleider:elk 500 yen (elk 200 yen voor middelbareschoolleerlingen en jonger)
- 🎫 Toegangskaarten en simulatoren
- Online toegangskaarten met een vaste datum kunnen worden gekocht. De Shinkansen-simulator “N700” en de simulator “Conducteur” voor conventionele spoorlijnen kosten elk 500 yen voor 1 sessie van ongeveer 15 minuten; de simulator “Besturen” voor conventionele spoorlijnen kost 100 yen voor 1 sessie van ongeveer 10 minuten. Simulatorkaarten worden verkocht op volgorde van binnenkomst; zodra het beschikbare aantal is bereikt, stopt de verkoop. Voor de Shinkansen-simulator “N700” en de simulator “Conducteur” kan per 1 persoon of 1 groep slechts 1 kaart voor een van beide simulatoren worden gekocht.
Prijzen en verkoopvoorwaarden kunnen wijzigen. Controleer vóór aankoop de meest recente informatie op de officiële website.
Bereikbaarheid van het SCMaglev- en Spoorwegpark
Het dichtstbijzijnde station bij het SCMAGLEV and Railway Park is station Kinjō-futō. Vanaf station Kinjō-futō is het ongeveer 1 minuut lopen naar het noorden tot de ingang van het museum.
Van station Nagoya naar station Kinjō-futō duurt de rit met de Aonami-lijn (de Nishi-Nagoya Port-lijn van de Nagoya Rinkai Rapid Railway) ongeveer 24 minuten.
Met de auto
SCMAGLEV and Railway Park heeft geen eigen parkeerterrein. Wie met de auto komt, kan gebruikmaken van de nabijgelegen gemeentelijke parkeerplaats Kinjō-futō in Nagoya. Omdat het er naar verwachting druk zal zijn, wordt aangeraden zo veel mogelijk het openbaar vervoer te gebruiken. Er is geen korting op het parkeertarief.