Atrakcje Muzeum Maglev i Kolei
SCMAGLEV and Railway Park to muzeum kolejnictwa znajdujące się w Kinjo-futo w dzielnicy Minato w Nagoi. Zostało otwarte w 2011 roku i jest zarządzane oraz prowadzone przez Central Japan Railway Company (JR Central).
Jedyny zachowany wagon parowywagon parowy Hoji nr 6014oraz jeden z najstarszych zachowanych autobusów wyprodukowanych w Japonii,pierwszy autobus JNRzostały uznane za ważne dobra kultury Japonii.
Ponadto eksponowanych jest wiele cennych pojazdów kolejowych, w tym zespół trakcyjny JNR serii 52 (typ MoHa 52), reprezentujący przedwojenne pociągi ekspresowe, a także pojazdy testowe shinkansenu i nadprzewodzącej kolei maglev.
Obok Muzeum Kolejnictwa JR East w Saitamie i Muzeum Kolejnictwa JR West w Kiotojest uznawane za jedno z trzech najważniejszych muzeów kolejnictwa w Japonii.
Zaraz po wejściu wzrok przyciąga symboliczna ekspozycja, będąca wizytówką Muzeum SCMaglev i Kolejnictwa. Od lewej znajdują się lokomotywa parowa JNR serii C62, elektryczny pociąg Shinkansen serii 955 (300X) oraz nadprzewodowy maglev MLX01-1. Na dużym ekranie przedstawiono historię zwiększania prędkości kolei w Japonii.
Parowóz Japońskich Kolei Państwowych typu C62
Parowóz Japońskich Kolei Państwowych typu C62 to lokomotywa parowa z tendrem, produkowana w latach 1948–1949. Jest znany jako parowóz z dzieła Leijiego Matsumoto „Galaxy Express 999”.
Jest to lokomotywa nr 17, która w 1954 roku ustanowiła japoński rekord prędkości dla parowozów oraz światowy rekord prędkości dla parowozów wąskotorowych129 kilometrów na godzinę . Nawiasem mówiąc, światowy rekord prędkości parowozów, w tym o normalnym rozstawie szyn, wynosi 203 kilometry na godzinę i został ustanowiony przez lokomotywę Mallard w 1938 roku. Mallard jest eksponowany w Narodowym Muzeum Kolejnictwa w Wielkiej Brytanii.
Więcej informacji o Narodowym Muzeum Kolejnictwa w Wielkiej Brytanii, gdzie eksponowany jest Mallard, znajdziesz w poniższym artykule.
Elektryczny zespół trakcyjny serii Shinkansen 0
Pociąg shinkansen serii 0 był pierwszym japońskim shinkansenem przeznaczonym do regularnej obsługi pasażerów i pojawił się wraz z uruchomieniem Tōkaidō Shinkansen w 1964 roku. Ze względu na zaokrąglony kształt przodu zyskał przydomek „nos kluskowy” i jest znany jako pojazd kolejowy symbolizujący okres szybkiego rozwoju gospodarczego Japonii.
W momencie uruchomienia osiągał najwyższą na świecie prędkość eksploatacyjną (maksymalną prędkość w ruchu pasażerskim)210 kilometrów na godzinę i łączył Tokio z Shin-Osaką w około 4 godziny. W 1986 roku najwyższą prędkość eksploatacyjną zwiększono do 220 kilometrów na godzinę, a do wycofania z eksploatacji w 2008 roku przez 44 lata wspierał japońską kolej dużych prędkości.
Elektryczny zespół trakcyjny Shinkansen serii 100
Pociąg Shinkansen serii 100 rozpoczął eksploatację komercyjną w 1985 roku jako następca serii 0. Oprócz charakterystycznego, aerodynamicznego kształtu czoła wprowadzono w nim pierwsze na świecie w kolei dużych prędkości wagony 2-piętrowe, a także znacznie zwiększono komfort dzięki prywatnym przedziałom w klasie Green oraz obrotowym, rozkładanym fotelom na wszystkich miejscach w klasie zwykłej.
Maksymalna prędkość eksploatacyjna serii 100 wynosi 220 kilometrów na godzinę, a seria 100N (skład V), wprowadzona od 1989 roku, osiągnęła na odcinku Sanyō Shinkansen230 kilometrów na godzinęw regularnej eksploatacji. Seria 100N jest eksponowana w Muzeum Kolejnictwa w Kioto.
Informacje o ekspozycjach w Muzeum Kolejnictwa w Kioto, w tym o serii 100N, znajdziesz w poniższym artykule.
Pociąg Shinkansen serii 300
Pociąg shinkansen serii 300 rozpoczął w 1992 rokusłużbę jako pierwszy „Nozomi”i znacznie podniósł osiągi prędkościowe pojazdów kolejowych.Przy prędkości eksploatacyjnej 270 kilometrów na godzinęłączył Tokio z Shin-Osaką w najkrótszym czasie 2 godzin i 30 minut.
Elektryczny zespół trakcyjny Shinkansen serii 700
Pociąg Shinkansen serii 700 rozpoczął regularną eksploatację w 1999 roku jako nowy standardowy typ, po seriach 300 i 500. Opracowano go z myślą o kompleksowej poprawie nie tylko osiągów prędkości, lecz także komfortu jazdy, cichej pracy i efektywności energetycznej. Charakterystyczny kształt czoła przypominający dziobaka zmniejsza hałas podczas przejazdu przez tunele. Maksymalna prędkość eksploatacyjna wynosi 270 kilometrów na godzinę na linii Tokaido Shinkansen i 285 kilometrów na godzinę na linii Sanyo Shinkansen.
Pociąg shinkansen serii N700
Pociąg shinkansen serii N700 rozpoczął kursy komercyjne w 2007 roku jako następca serii 700. Pojazd ten dodatkowo zwiększył prędkość, komfort i parametry ekologiczne, osiągając prędkość eksploatacyjną285 kilometrów na godzinę na shinkansenie Tokaido i 300 kilometrów na godzinę na shinkansenie Sanyo.
Ponadto był to pierwszysystem przechyłu nadwoziazastosowany w japońskim shinkansenie, co również stanowi jego ważną cechę. Dzięki temu nawet na pełnym zakrętów shinkansenie Tokaido można było mniej zwalniać, skrócić czas przejazdu i poprawić komfort podróży. Wśród pociągów z systemem przechyłu nadwozia dobrze znany jest włoski Pendolino.
Informacje o włoskich kolejach, w tym o pociągach Pendolino, znajdziesz w poniższym artykule.
Pociąg Shinkansen serii 955 (300X)
Shinkansen serii 955 (300X) to testowy pojazd kolei dużych prędkości opracowany przez JR Central w celu przeprowadzania prób szybkiej jazdy. Wyprodukowano go w 1994 roku, a podczas testów zbierano i weryfikowano różne dane dotyczące osiągów przy dużych prędkościach, hałasu, konstrukcji nadwozia, pantografu, wózków i innych elementów. W 1996 roku na odcinku Tokaido Shinkansen między Maibarą a Kioto odnotowałprędkość 443 kilometrów na godzinę.
Nadprzewodowy maglev MLX01-1
Nadprzewodzący maglev MLX01-1 to pojazd testowy nadprzewodzącego maglevu opracowany przez JR Central. Został wyprodukowany w 1995 roku. Wykorzystuje siłę magnetyczną powstającą między nadprzewodzącymi magnesami zamontowanymi w pojeździe a cewkami zainstalowanymi na ziemi, dzięki czemu pojazd unosi się i porusza. W 2003 roku na eksperymentalnej trasie maglevu w prefekturze Yamanashi,581 kilometrów na godzinęodnotował tę prędkość, ustanawiając ówczesny światowy rekord kolejnictwa.
Elektryczny zespół trakcyjny Shinkansen serii 923, wersja 0 (skład T4)
Elektryczny pociąg pomiarowy Shinkansen serii 923, wersja 0 (zestaw T4), podczas jazdy po czynnych liniach mierzy stan urządzeń elektrycznych, torowych i sygnalizacyjnych linii Tokaido i Sanyo Shinkansen. To pojazd techniczny opracowany na bazie serii 700, nazywanyDoctor Yellowze względu na kolor nadwozia.
Zestaw pociągu Shinkansen serii 922, podserii 20 (skład T3), eksponowany w głównym budynku do 2025 roku, przeniesiono do Train Park Hakusan (Hakusan, prefektura Ishikawa), gdzie jest obecnie prezentowany na stałe.
Parowóz parowy Ke90 Japońskich Kolei Państwowych
Parowóz JNR klasy Ke90 to parowóz zbiornikowy przeznaczony dla kolei lekkiej, którego w 1918 roku wyprodukowano zaledwie 2 egzemplarze. Początkowo był używany jako typ A kolei Tōnō na liniach lekkiej kolei o rozstawie 762 mm. W 1926 roku został włączony do kolei państwowych i przemianowany na klasę Ke90. Odcinek Shin-Tajimi–Hiromi stał się, poprzez linię JNR Taita, częścią dzisiejszej linii JR Taita. Ówczesna kolej Tōnō była inną spółką niż obecna Tōnō Railway Co., Ltd.
Zachowały się oba, czyli 2 wagony, a 1 z nich jest eksponowany w muzeum SCMAGLEV and Railway Park. Pozostały 1 wagon typu Ke91 jest eksponowany przy Horidome Poppo-michi w Hamamatsu.
Lokomotywa parowa JNR C57 nr 139
Parowóz JNR typu C57 to pasażerski parowóz tendrzak produkowany w latach 1937 (12. rok ery Shōwa)–1947 (22. rok ery Shōwa). Ze względu na elegancki wygląd nazywany jest„damą”. Ten egzemplarz to lokomotywa numer 139, która 18 razy prowadziła pociąg cesarski.
Parowy wagon silnikowy Hoji 6014 (KiHa 6401)
Parowóz spalinowy Hoji 6014 został wyprodukowany w 1913 roku (2. rok ery Taishō) jakoparowóz spalinowy systemu Kudō. Był to samobieżny pojazd umożliwiający jazdę jako pojedynczy wagon dzięki mechanizmowi napędowemu podobnemu do lokomotywy parowej, umieszczonemu po jednej stronie wagonu pasażerskiego; opracował go Heijirō Kudō w 1909 roku (42. rok ery Meiji). Hoji 6014 to jeden z krajowych parowozów spalinowych wykorzystujących ten system, używany do krótkodystansowego transportu na niezelektryfikowanych liniach. Później przemianowano go na KiHa 6401 i eksploatowano do 1943 roku (18. rok ery Shōwa). Jest uznany za ważny zabytek kultury Japonii.
Lokomotywa elektryczna JNR serii ED18
Elektrowóz Japońskich Kolei Państwowych ED18 został sprowadzony przez Ministerstwo Kolei z Wielkiej Brytanii w 1923 roku w związku z elektryfikacją głównej linii Tōkaidō, a następnie przebudowany do użytkowania na linii Iida. Po wycofaniu z eksploatacji został przywrócony do sprawności i ponownie służył jako lokomotywa pociąguTrokko Familyoraz innych pociągów towarowych na linii Iida.
Pociąg JNR MoHa 12 (pociąg KuMoHa 12)
Elektryczny wagon JNR MoHa 12 (KuMoHa 12) wywodzi się z pojazdu wyprodukowanego jako pierwszy stalowy wagon elektryczny Ministerstwa Kolei Japonii, typ MoHa 30. Później został przebudowany na wagon służbowy KuMoYa 22, a w 1987 roku ponownie przystosowany do przewozu pasażerów. Elektryczne wagony Japońskich Kolei Państwowych (JNR) w regionie stołecznym i Keihanshin nazywanokokuden (japońskimi pociągami elektrycznymi). Używano także przydomkageta-den w znaczeniu „pociąg, do którego można swobodnie wsiąść w drewniakach”. „Ganso Geta-den-go” to przydomek pociągu eventowego kursującego na linii Iida w 1987 roku. Pojazd był później nadal używany na linii Iida.
Logo Japońskich Kolei Państwowych (JNR) znajduje się również na osłonie wentylatora zamontowanego na suficie.
Elektryczny zespół trakcyjny Japońskich Kolei Państwowych serii 52 (typ MoHa 52)
Pociąg Japońskich Kolei Państwowych serii 52 (typ MoHa 52) został wyprodukowany w latach 1936–1937 jako pociąg pospieszny dla rejonu Keihanshin na liniach Tokaido i Sanyo (dzisiejsze linie JR Kyoto i JR Kobe). Ze względu na opływowy kształt nazywano go po japońskuRyūden. Był jednym z reprezentatywnych typów przedwojennych pociągów pospiesznych i prekursorem szybkich połączeń w rejonie Keihanshin, które dały początek dzisiejszym pociągom „Shin-kaisoku”.
Na suficie umieszczono rzędy stylowych, płaskich, okrągłych lamp z ozdobnymi metalowymi elementami.
Wagon serii 117 Japońskich Kolei Państwowych (typ KuHa 117)
Elektryczny zespół trakcyjny Japońskich Kolei Państwowych serii 117 (typ KuHa 117) pojawił się w 1980 roku jako szybki pociąg w regionie Keihanshin i stał siępierwszym pojazdem przeznaczonym wyłącznie do obsługi „Shin-Kaisoku”. Usługę „Shin-Kaisoku” rozpoczęto w 1970 roku z serią 113, a w 1972 roku przejęła ją seria 153, jednak serię 117 zbudowano, aby zastąpić starzejącą się serię 153. Od 1982 roku pojazdy tej serii wprowadzano również w regionie Tōkai jako składy szybkich pociągów i zyskały popularny przydomekTōkai Liner.
Wagon pasażerski JNR typu OYa 31
Wagon osobowy JNR typu Oya 31 powstał w wyniku przebudowy istniejącego wagonu osobowegowagon pomiarowy skrajni budowliW latach 1949–1961 przebudowano łącznie 7 wagonów. Dzięki czujnikom stykowym zamontowanym wokół nadwozia wagon podczas jazdy mierzył, czy urządzenia naziemne, takie jak perony i słupy sieci trakcyjnej, mieszczą się w określonym obszarze zwanym „skrajnią budowli”.
Autobus Japońskich Kolei Państwowych nr 1
Autobus nr 1 Japońskich Kolei Państwowych został wyprodukowany w 1930 roku (5. rok ery Shōwa) przez Tokyo Gas and Electric Engineering Company i należy do najstarszych zachowanych autobusów krajowej produkcji. Był eksploatowany przez wydział samochodowy Japońskich Kolei Państwowych na trasach Okazaki–Tajimi oraz Kōzōji–Seto Kinenbashi. Został uznany za ważny zabytek kultury Japonii.
Symulator kolejowy
Symulator shinkansena „N700” pozwala doświadczyć prowadzenia shinkansena Tōkaidō serii N700 za pomocą pełnowymiarowej kabiny maszynisty i dużego ekranu. Dostępne są także symulatory prowadzenia pociągu konwencjonalnego oraz konduktora, umożliwiające wykonywanie kontroli bezpieczeństwa na stacji, otwieranie i zamykanie drzwi oraz nadawanie komunikatów w pociągu.
Diorama kolejowa
Na peronie shinkansenu stacji JR Nagoya, nad którym górują JR Central Towers i JR Gate Tower, stoją pociągi N700 i N700S.
Na zdjęciu widać nocne prace przy wymianie tłucznia kolejowego z wykorzystaniem pojazdu roboczego NBS (New Ballast Scraper).
Sala wystawowa nadprzewodzącego SCMAGLEV
Dzięki modelom, urządzeniom eksperymentalnym i innym pomocom można poznać zasady działania nadprzewodzącego maglevu. W minikinie, oprócz oglądania filmu, można dzięki drganiom foteli doświadczyć świata pociągów poruszających się z prędkością 500 kilometrów na godzinę.
Podstawowe informacje o Muzeum SCMaglev i Kolejnictwa
Poniższe informacje sprawdzono w oficjalnych źródłach 16 września 2026. Planując podróż, sprawdź także najnowsze informacje na oficjalnej stronie.
- 🔗 Oficjalna strona internetowa
- Informacje o ekspozycjach, dniach otwarcia, biletach wstępu, symulatorach i innych atrakcjach można znaleźć na oficjalnej stronie SCMAGLEV i Muzeum Kolejnictwa.
リニア・鉄道館｜ＪＲ東海ＪＲ東海 リニア・鉄道館 〜夢と想い出のミュージアム〜 3月14日、名古屋に誕生。語り継ぐ、夢と想い出が、ここにある。museum.jr-central.co.jp
- 📍 Adres
- 3-2-2 Kinjōfutō, dzielnica Minato, Nagoja, prefektura Aichi
- 🕒 Godziny otwarcia
- Muzeum jest otwarte od 10:00 do 17:30, a ostatnie wejście jest o 17:00.
- 🚫 Dni zamknięcia
- W każdy wtorek (jeśli jest to święto, w następnym dniu) oraz od 28 grudnia do 1 stycznia. W okresie Złotego Tygodnia, Obonu i na początku roku muzeum może być otwarte także we wtorki.⚠️ Ze względu na możliwość tymczasowego zamknięcia z powodu pogody lub innych okoliczności należy sprawdzić kalendarz otwarcia.
- 💶 Ceny biletów
- Standardowa cena biletu wstępu wynosi 1,200 jenów. Szczegółowe ceny poszczególnych rodzajów biletów, bilety online oraz bilety na symulatory opisano w następnej sekcji „Bilety do SCMAGLEV i Muzeum Kolejnictwa”.
- ⏱️ Zalecany czas zwiedzania
- Na obejrzenie prawdziwych pojazdów kolejowych i najważniejszych ekspozycji warto przeznaczyć około 2–3 godzin.⚠️ Jeśli planujesz skorzystać z symulatorów, makiety kolejowej lub prezentacji wideo, zaplanuj dłuższą wizytę, uwzględniając czas oczekiwania.
Bilety do SCMAGLEV and Railway Park
- 💶 Opłaty za wstęp
-
- Dorośli:1 200 jenów
- Uczniowie szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych:500 jenów
- Małe dzieci (dzieci w wieku przedszkolnym od 3 lat):200 jenów
- Zwykłe grupy liczące co najmniej 20 osób:Dorośli 1 000 jenów, uczniowie szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych 400 jenów, małe dzieci 100 jenów
- Osoba posiadająca legitymację osoby z niepełnosprawnością oraz 1 opiekun:po 500 jenów (uczniowie szkół ponadgimnazjalnych i młodsi po 200 jenów)
- 🎫 Bilety wstępu i symulatory
- Można kupić online bilet wstępu na wybrany dzień. Symulator shinkansenu „N700” i symulator kolei konwencjonalnej „Konduktor” kosztują po 500 jenów za 1 przejazd trwający około 15 minut, a symulator kolei konwencjonalnej „Prowadzenie” kosztuje 100 jenów za 1 przejazd trwający około 10 minut. Bilety na symulatory są sprzedawane według kolejności zgłoszeń, a sprzedaż kończy się po osiągnięciu limitu. Na symulator shinkansenu „N700” i symulator kolei konwencjonalnej „Konduktor” można kupić tylko 1 bilet na 1 osobę lub 1 grupę.
Ceny i warunki sprzedaży mogą ulec zmianie. Przed zakupem sprawdź najnowsze informacje na oficjalnej stronie internetowej.
Dojazd do Muzeum SCMaglev i Kolejnictwa
Najbliższa stacja od Muzeum SCMAGLEV i Kolejnictwa to stacja Kinjō-futō. Ze stacji Kinjō-futō około 1 minuty spaceru na północ prowadzi do wejścia do muzeum.
Z dworca Nagoya do stacji Kinjō-futō można dojechać linią Aonami (linią Nishi-Nagoya Port kolei Nagoya Rinkai Rapid Railway) w około 24 minuty.
Samochody
Muzeum SCMAGLEV i Kolejnictwa nie ma własnego parkingu. Osoby przyjeżdżające samochodem mogą skorzystać z pobliskiego miejskiego parkingu Kinjō-futō w Nagoi, jednak ze względu na przewidywane zatłoczenie zaleca się w miarę możliwości korzystanie z transportu publicznego. Na opłatę parkingową nie przysługuje zniżka.