Najważniejsze atrakcje Muzeum Kolejnictwa
Muzeum Kolejnictwa w Ōmiyi w mieście Saitama jest jednym z największych muzeów kolejnictwa w Japonii. Otwarto je w 2007 roku jako część projektu z okazji 20. rocznicy założenia JR East, a w 2018 roku otwarto budynek południowy i całkowicie odnowiono wystawę stałą w budynku głównym.
Za ważne zabytki kultury Japonii uznano między innymi parowóz typu 150 (lokomotywa nr 1), pierwszy japoński parowóz, cesarski wagon nr 1, pierwsza generacja, pierwszy japoński wagon przeznaczony wyłącznie dla cesarza, oraz elektryczny zespół trakcyjny typu Nade 6110, będący pierwowzorem pociągów podmiejskich.
Na wystawie znajduje się także wiele innych cennych pojazdów szynowych, takich jak lokomotywa elektryczna typu EF55 oraz lokomotywa parowa typu 7100 Japońskich Kolei Państwowych o nazwie „Benkei”.
Nie brakuje też interaktywnych ekspozycji, które pozwalają w ciekawy sposób poznać zasady działania kolei, takich jak miniaturowy pociąg do samodzielnego prowadzenia na zewnętrznym torze.
Parowóz JNR typu 150 (lokomotywa nr 1)
Kolej w Japonii rozpoczęła działalność 14 10 1872 roku (5 roku ery Meiji) na trasie między Shimbashi a Jokohamą. Lokomotywa parowa Japońskich Kolei Państwowych serii 150 została wyprodukowana w 1871 roku (4 roku ery Meiji) przez brytyjską firmę Vulcan Foundry i sprowadzona w związku z uruchomieniem kolei w Japonii. Była to pierwsza lokomotywa parowa w Japonii. Jest powszechnie znana pod przydomkiem „lokomotywa nr 1”. W 1997 roku jako pierwszy pojazd kolejowy została uznana za narodowy ważny zabytek kultury.
Lokomotywa parowa JNR serii 150 (lokomotywa nr 1) została w 1911 roku (44. rok ery Meiji) sprzedana kolei Shimabara w prefekturze Nagasaki. Po okresie służby w początkowych latach działalności tej spółki została w 1930 roku (5. rok ery Shōwa) zwrócona Ministerstwu Kolei w celu zachowania. Z okazji zwrotu założyciel kolei Shimabara, Mototarō Ueki, umieścił na tablicy słowa wyrażające „bezgraniczny żal z powodu rozstania”.
Parowóz Japońskich Kolei Państwowych typu 7100, numer 2 „Benkei”
Lokomotywy parowe JNR serii 7100 to parowozy z tendrem produkowane przez amerykańską firmę H. K. Porter od 1880 do 1889 roku. Ten egzemplarz nosi numer 2 i jest znany pod przydomkiem „Benkei”. Przedni odgarniacz bydła oraz charakterystyczny komin zwany diamond stack ukazują cechy parowozów z epoki Dzikiego Zachodu. Lokomotywę sprowadzono na otwarcie państwowej kolei Horonai, pierwszej linii kolejowej na Hokkaido.
Firma H. K. Porter była producentem lokomotyw działającym w Pittsburghu w Pensylwanii. „369” oznacza numer produkcyjny, a „1880” rok produkcji.
Zbudowano 8 pojazdów serii 7100, lecz zachowało się tylko 2 pojazdów, w tym egzemplarz 3 „Benkei”. Spośród nich 1 pojazdów, w tym egzemplarz 1 „Yoshitsune”, jest eksponowanych w Muzeum Kolejnictwa w Kioto, a pozostałe 1 pojazdy, w tym egzemplarz 6 „Shizuka”, są eksponowane w Miejskim Muzeum Otaru.
Informacje o eksponatach, takich jak lokomotywa Jozey, w Muzeum Kolejnictwa w Kioto znajdziesz w poniższym artykule.
Wagon pasażerski Kaitakuši
Benkei ciągnie wagon pasażerski Kaitakushi. Był to luksusowy wagon przeznaczony dla wysokich urzędników państwowych, w tym przedstawicieli Komisji Rozwoju Hokkaido, sprowadzony ze Stanów Zjednoczonych na otwarcie kolei Horonai.
Nazwa Horonai pochodzi od ajnuskiego słowa „Poronai”, oznaczającego „wielką rzekę”. Na wagonie Kaitakushi widnieje napis „PORONAI RAILWAY OF HOKKAIDO”.
Lokomotywa parowa JNR serii 1290 „Zenkō”
Parowóz kolei państwowych typu 1290 „Zenkō“ to parowóz zbiornikowy wyprodukowany w brytyjskiej firmie Manning Wardle w roku 1881 (14 rok ery Meiji). Jest przedstawiany jako pierwszy parowóz, który jeździł w prefekturze Saitama. Nazwa „Zenkō” pochodzi od miejsca, w którym lokomotywę wyładowano i zmontowano w pobliżu świątyni Zenkō-ji w mieście Kawaguchi w prefekturze Saitama.
Parowóz typu 9850 Japońskich Kolei Państwowych (9856)
Parowóz serii 9850 Japońskich Kolei Państwowych (9856) to lokomotywa systemu Mallet wyprodukowana przez firmę Henschel & Sohn w Królestwie Prus (dzisiejsze Niemcy) i sprowadzona w roku 1912. Służyła do prowadzenia ciężkich pociągów na stromych odcinkach głównych linii, między innymi między Yamakita a Numazu na linii Tōkaidō oraz między Nagano a Naoetsu na linii Shin'etsu.
Jest to jedyny zachowany w Japonii parowóz systemu Mallet. Aby ukazać konstrukcję wewnętrzną, część kotła i innych elementów wycięto przed umieszczeniem lokomotywy na ekspozycji.
Parowóz typu C 57 Japońskich Kolei Państwowych, lokomotywa nr 135
Lokomotywy parowe JNR serii C57 to parowozy tendrzaki produkowane od roku 1937 (era Shōwa 12) do roku 1947 (era Shōwa 22). Ze względu na elegancki wygląd nazywane są „damami”.
Lokomotywa nr 135 jest znana jako maszyna, która w roku 1975 (era Shōwa 50) prowadziła na linii Muroran ostatni regularny pociąg pasażerski JNR ciągnięty przez lokomotywę parową.
Elektryczny zespół trakcyjny Shinkansen serii 0 „Hikari”
Pociąg Shinkansen serii 0, wprowadzony wraz z otwarciem linii Tōkaidō Shinkansen w 1964 roku, był pierwszym japońskim pociągiem Shinkansen przeznaczonym do przewozów komercyjnych. „Hikari” pokonywał trasę Tokio–Shin-Osaka w około 4 godzin. Nadal kursował również na linii Sanyō Shinkansen, otwartej w 1972 roku.
Pierwsze wagony czołowe serii 0 miały na dziobie osłonę sprzęgu z półprzezroczystej żywicy akrylowej. Światło przednich lamp sygnałowych delikatnie ją rozświetlało, tworząc wzór zwany świetlistym dziobem. Ten pojazd go odtwarza.
W wyniku podziału i prywatyzacji Japońskich Kolei Państwowych linie Tōkaidō i Sanyō Shinkansen znalazły się poza obszarem działania JR East. Pojazd ten został przekazany przez JR West w 2009 roku.
pociąg Shinkansen serii 200
Shinkansen serii 200 to pojazd szynowy, który pojawił się wraz z uruchomieniem linii Tōhoku i Jōetsu Shinkansen w 1982. Jego wygląd jest bardzo podobny do serii 0, jednak ponieważ kursuje w chłodnych i śnieżnych regionach, jego najważniejszą cechą jest odporność na zimno i śnieg.
Połączenie kolorystyczne białego (kremowego) tła z zielonymi pasami jest charakterystyczną cechą wyglądu serii 200. Do dziś na przykład na stacji Tokyo piktogramy Tōkaidō i San’yō Shinkansen są niebieskie, a piktogramy Tōhoku, Yamagata, Akita, Hokkaidō, Jōetsu i Hokuriku Shinkansen są zielone. Zieleń pokrywa się również z barwą firmową JR East.
Więcej informacji o budynku dworca Tokio i pociągach Shinkansen znajdziesz w poniższym artykule.
pociąg Shinkansen serii 400 / pociąg Shinkansen serii E 5
Od lewej: elektryczny zespół trakcyjny Shinkansen serii 400 i elektryczny zespół trakcyjny Shinkansen serii E5.
Elektryczny zespół trakcyjny Shinkansen serii 400 zadebiutował wraz z otwarciem linii Yamagata Shinkansen w 1992 roku jako pierwszy w Japonii pojazd Mini-Shinkansen. Mini-Shinkansen to system umożliwiający bezpośredni przejazd pociągów Shinkansen po zmodernizowanych liniach konwencjonalnych, między innymi dzięki zmianie ich rozstawu szyn na standardowy. Pudła pojazdów są mniejsze niż w typowych pociągach Shinkansen, aby mogły poruszać się również po odcinkach linii konwencjonalnych. Ten sam system wykorzystuje także linia Akita Shinkansen, otwarta w 1997 roku.
Pociąg Shinkansen serii E5 opracowano z myślą o umożliwieniu przewozów komercyjnych na linii Tōhoku Shinkansen z prędkością co najmniej 300 kilometrów na godzinę. W 2013 roku rozpoczął przewozy komercyjne z prędkością 320 kilometrów na godzinę, najwyższą wówczas w Japonii.
pociąg Shinkansen serii E 1 „Max Toki”
Pociąg elektryczny shinkansen serii E1, który zadebiutował w1994 roku, był pierwszym składem shinkansen z wyłącznie2 dwupoziomowymi wagonami. Kursował głównie na liniach Tōhoku i Jōetsu.
„Max” to skrót od „Multi Amenity Express”. „Toki” to również nazwa pociągu kursującego linią Joetsu Shinkansen.
pociąg elektryczny serii 181 Japońskich Kolei Państwowych „Toki”
Seria 181, będąca poprzednikiem elektrycznych zespołów trakcyjnych JNR serii 151, pojawiła się w 1958 jako pierwszy ekspresowy elektryczny zespół trakcyjny JNR. Jako ekspres „Kodama” łączyła Tokio i Osakę w 6 godzin i 50 minut. Po uruchomieniu linii Tōkaidō Shinkansen w 1964 część składów skierowano do obsługi ekspresu „Toki” na linii Jōetsu, a po wzmocnieniu ich osiągów z myślą o odcinkach górskich przemianowano je na serię 181.
Wraz z uruchomieniem linii Tōhoku i Jōetsu Shinkansen w 1982 zakończono również regularną eksploatację serii 181.
Wagon elektryczny JNR serii Nade 6110 (wagon elektryczny JNR serii Hode 6110)
Wagony elektryczne Japońskich Kolei Państwowych serii Nade 6110 produkowano od 1911 roku (44. rok ery Meiji) do 1914 roku (3. rok ery Taishō) z przeznaczeniem na linie Chūō i Yamanote. Jest to najstarszy zachowany wagon elektryczny na wózkach. Dzięki 2 wózkom z przodu i z tyłu mógł płynnie pokonywać łuki i zapewniał stabilną jazdę. Miał także cechy, które stały się pierwowzorem późniejszych podmiejskich zespołów trakcyjnych, takie jak 3 drzwi po każdej stronie. Został uznany za ważny zabytek kultury Japonii.
Wagon spalinowy typu KiHa 41300
Wagon spalinowy serii KiHa 41300 należał do wczesnych wagonów spalinowych JNR. Pojawił się w latach 1930. i przyczynił się do modernizacji linii regionalnych. Wagon spalinowy jest pojazdem kolejowym poruszającym się dzięki własnemu silnikowi; na liniach niezelektryfikowanych zwrócił uwagę jako następca parowozów.
Za oknem pociągu rozciąga się piękny krajobraz wzdłuż linii Koumi.
Wagon pasażerski typu Maite 39
Wagon pasażerski typu Maite 39 wyprodukowano w roku 1930 (5 rok ery Shōwa) w liczbie zaledwie 2 egzemplarzy. Ten wagon widokowy 1 klasy należący do JNR był dołączany na końcu pociągu ekspresowego „Fuji”, kursującego między Tokio a Shimonoseki.
Jego cechą charakterystyczną jest luksusowe wnętrze w czysto japońskim stylu, zwanym „Momoyama”.
wagon osobowy serii 20 Japońskich Kolei Państwowych (wagon osobowy typu NahaneFu 22)
Wagony pasażerskie JNR serii 20 wprowadzono w 1958 roku do obsługi nocnego ekspresu „Asakaze”, łączącego Tokio z Hakatą. Ze względu na niebieskie nadwozie nazywano je Blue Train. Nahanefu typu 22, wprowadzony w 1964 roku, to późniejszy wagon sypialny klasy 2 z przedziałem konduktorskim.
Wagon cesarski 1 (pierwsza generacja)
Cesarski wagon nr 1, pierwsza generacja, to pierwszy japoński wagon cesarski (wagon przeznaczony wyłącznie dla cesarza), wyprodukowany w roku 1876 (9 rok ery Meiji). Przygotowano go na podróż cesarza Meiji z okazji uruchomienia linii kolejowej między Kioto, Osaką i Kobe. Został uznany za ważny zabytek kultury Japonii.
Lokomotywa elektryczna JNR serii ED40
Lokomotywa elektryczna JNR serii ED40 to zębata lokomotywa elektryczna prądu stałego, której produkcję rozpoczęto w 1919 roku (8. roku ery Taishō) z myślą o stromym odcinku między Yokokawą a Karuizawą (przełęcz Usui) na głównej linii Shin'etsu. Powstała na bazie niemieckiej serii EC40, lecz została udoskonalona, i była pierwszą wyprodukowaną w Japonii zębatą lokomotywą elektryczną prądu stałego oraz pierwszą lokomotywą elektryczną rodzimej produkcji należącą do JNR. Wyprodukowano ją w zakładach Ministerstwa Kolei w Ōmiyi. Jest uznana za ważne dobro kultury Japonii.
Obrotnica
Na środku stacji pojazdów na 1. piętrze głównego budynku znajduje się obrotnica przeznaczona do ekspozycji. Popularnym programem jest pokaz obracania obrotnicy i uruchamiania gwizdka, podczas którego obrotnica obraca się przy dźwięku gwizdka. Pojazdy na obrotnicy zmieniają się zależnie od okresu, na przykład parowóz typu C57 lub lokomotywa elektryczna typu EF55.
Lokomotywa elektryczna JNR typu EF55
Elektryczna lokomotywa pasażerska JNR EF 55 to lokomotywa, których w 1936 wyprodukowano zaledwie 3.
Opływowy przód odzwierciedla światowy trend w projektowaniu kolei 1930, widoczny także w brytyjskiej lokomotywie Mallard. Seria EF 55 powstała na wzór lokomotywy elektrycznej Pennsylvania Railroad serii GG 1.
Informacje o wystawie w Narodowym Muzeum Kolejnictwa Zjednoczonego Królestwa znajdziesz w poniższym artykule.
Miniaturowy pociąg
To mini pociąg do prowadzenia typu 259 JR East „Narita Express”. Na zewnętrznej trasie o długości 1 okrążeń i 300 metrów można spróbować prowadzenia pociągu. Podczas jazdy trzeba zwracać uwagę na sygnały i prędkość, dzięki czemu można w praktyce poznać zasady bezpiecznego prowadzenia pociągu.
Linia do Muzeum Kolejnictwa
To miniaturowy pociąg łączący główny budynek, „Centralną stację muzeum”, z budynkiem północnym, „Północną stacją muzeum”. Imituje elektryczny zespół trakcyjny serii shinkansenów E2. Niebiesko-biała karoseria nawiązująca do serii E2 oraz układ łączący dwie „stacje” ukazują koncepcję ekspozycji, która zamienia przemieszczanie się po muzeum w doświadczenie kolejowe.
Podstawowe informacje o Muzeum Kolejnictwa
Poniższe informacje sprawdzono w oficjalnych źródłach 16 września 2026. Planując podróż, sprawdź także najnowsze informacje na oficjalnej stronie.
- 🔗 Oficjalna strona
- Informacje o wystawach i atrakcjach Muzeum Kolejnictwa, dniach otwarcia, biletach wstępu oraz korzystaniu z miniaturowego pociągu do samodzielnego prowadzenia i symulatorów są dostępne na oficjalnej stronie.
鉄道博物館 - THE RAILWAY MUSEUM -埼玉県さいたま市大宮区にある鉄道博物館は、日本最大級の鉄道ミュージアムです。歴史的な車両展示や体験型シミュレータ、企画展などを通して鉄道の魅力を存分に楽しめます。www.railway-museum.jp - 📍 Adres
- Ōnarichō 3-chōme 47, dzielnica Ōmiya, Saitama, prefektura Saitama
- 🕒 Godziny otwarcia
- Od 10:00 do 17:00; ostatnie wejście o 16:30.
- 🚫 Dni zamknięcia
- W każdy wtorek oraz w okresie noworocznym. Muzeum może być otwarte, gdy wtorek przypada w święto państwowe lub podczas dłuższych wakacji szkolnych. ⚠️ Przed wizytą sprawdź kalendarz otwarcia.
- 💶 Bilety wstępu
- Bilet normalny w przedsprzedaży kosztuje 1,500 jenów, a kupiony w dniu wizyty 1,600 jenów. Ceny poszczególnych rodzajów biletów, sposoby zakupu i rezerwacje atrakcji opisano szczegółowo w następnej części „Bilety do Muzeum Kolejnictwa”.
- ⏱️ Czas zwiedzania
- Na obejrzenie prawdziwych pojazdów szynowych i głównych ekspozycji warto przeznaczyć około 2–3 godzin. Atrakcje obejmują makietę kolejową, pokaz obracania obrotnicy i gwizdu lokomotywy, miniaturowy pociąg do samodzielnego prowadzenia oraz symulatory. ⚠️ Jeśli chcesz skorzystać z programów interaktywnych, zarezerwuj więcej czasu na rezerwacje, losowania i oczekiwanie.
Bilety do Muzeum Kolejnictwa
- 💶 Ceny wstępu
-
- Przedsprzedaż (do dnia poprzedzającego wizytę): dorośli 1,500 jenów, uczniowie szkół podstawowych i średnich 500 jenów, dzieci w wieku przedszkolnym od 3 lat 200 jenów
- W dniu wizyty: dorośli 1,600 jenów, uczniowie szkół podstawowych i średnich 600 jenów, dzieci 300 jenów
- Poniżej 3 lat: bezpłatnie
Osoba posiadająca legitymację osoby z niepełnosprawnością oraz 1 opiekun otrzymują zniżkę.
- 🎫 Bilety wstępu i rezerwacje atrakcji
- Bilety wstępu można kupić w oficjalnym sklepie internetowym, sklepach typu convenience oraz w automatach biletowych muzeum. Bilety z rezerwacją przejazdu miniaturowym pociągiem, symulatorem E5, symulatorem D51 lub symulatorem konduktora są sprzedawane przez Seven Ticket.
- 🚆 Miniaturowy pociąg i płatne symulatory
- Przejazd miniaturowym pociągiem oraz korzystanie z symulatorów D51, E5 i konduktora kosztuje po 1 razy 600 jenów. Uczestnicy są wybierani w losowaniu w aplikacji Tep-paku, a każda atrakcja ma wymagania dotyczące wieku. Dostępne są także bezpłatne symulatory, obsługiwane według kolejności zgłoszeń.
Dojazd do Muzeum Kolejnictwa
Najbliższą stacją dla Muzeum Kolejnictwa jest stacja New Shuttle Railway Museum. Po wyjściu przez bramki należy przejść około 1 minut na północ wzdłuż drogi dojściowej, aby dotrzeć do wejścia do Muzeum Kolejnictwa.
Ze stacji Ōmiya do stacji Muzeum Kolejnictwa jedzie się linią New Shuttle (Saitama New Urban Transit) 1 przystanek, około 2 minut. Spacer ze stacji Ōmiya do Muzeum Kolejnictwa zajmuje około 24 minut.
Samochody
Samochodem można skorzystać z dedykowanego parkingu muzeum. W dni wolne parking może być pełny, dlatego warto rozważyć również dojazd transportem publicznym. Parking jest zamykany o godzinie zamknięcia Muzeum Kolejnictwa.