Najważniejsze atrakcje Muzeum Kolejnictwa w Kioto
Muzeum Kolejnictwa w Kioto, położone w parku Umekoji w Kioto, jest jednym z największych muzeów kolejnictwa w Japonii. Powstało w wyniku rozbudowy i modernizacji Muzeum Lokomotyw Parowych Umekoji oraz przeniesienia części pojazdów z zamkniętego w 2014 roku Muzeum Nauki o Transporcie. Otwarto je w 2016 roku.
Lokomotywownia Umekoji, najstarsza zachowana lokomotywownia o konstrukcji żelbetowej, oraz lokomotywa parowa 233, pierwsza masowo produkowana japońska lokomotywa parowa, zostały uznane za ważne dobra kultury Japonii.
Na wystawie znajduje się także wiele innych cennych pojazdów, w tym pierwszy egzemplarz pociągu Shinkansen serii 0 oraz parowóz Japońskich Kolei Państwowych typu 7100 „Yoshitsune”.
Codziennie kursuje SL Steam — pociąg, w którym lokomotywa parowa ciągnie wagony pasażerskie. Wzdłuż parku Umekoji można cieszyć się przejazdem w obie strony na trasie o długości około 1 kilometra.
Lokomotywownia Umekōji
Parowozownia Umekōji jest najstarszą zachowaną żelbetową parowozownią oraz największą zachowaną parowozownią wachlarzową pod względem liczby torów. Została uznana za ważne dobro kultury Japonii.
Co ciekawe, pod względem liczby torów 2. największą zachowaną wachlarzową parowozownią jest dawna wachlarzowa parowozownia Tsuyama w Muzeum Kolejnictwa Tsuyama Manabi.
Informacje o atrakcjach turystycznych Tsuyamy, w tym o dawnej wachlarzowej parowozowni Tsuyama, znajdziesz w poniższym artykule.
Lokomotywa parowa Japońskich Kolei Państwowych 1070 (1080)
Parowóz 1070 typu kolei państwowych powstał w wyniku przebudowy lokomotyw 6200 i 6270 typu na lokomotywy czołgowe w latach 1925 (14 era Taishō)–1928 (3 era Shōwa). Lokomotywy typu 6200 wyprodukowała brytyjska firma Neilson, a typu 6270 — brytyjska firma Dübs; były to parowozy tendrzakowe. Układ osi zmieniono z 2B na 2B1, dodając 1 osi tocznych.
Parowóz JNR serii B20, lokomotywa 10
Parowóz JNR serii B20 to mały parowóz tendrzak produkowany od roku 1944 do roku 1947. Służył jako lokomotywa manewrowa do przestawiania taboru na terenie stacji i lokomotywowni. W roku 2002 został przywrócony do eksploatacji z okazji 30 rocznicy otwarcia Muzeum Parowozów Umekoji i nadal służy jako lokomotywa manewrowa.
Parowóz JNR serii C51, numer 239
Parowóz JNR serii C51 to duży parowóz z tendrem, produkowany od 1919 do 1928. Lokomotywa 239 służyła jako lokomotywa przeznaczona wyłącznie do pociągu cesarskiego, którym podróżował cesarz.
Parowóz JNR serii C53, egzemplarz nr 45
Parowóz JNR serii C53 to tendrzak pasażerski skonstruowany w Japonii na podstawie analizy serii C52 firmy American Locomotive Company (ALCO). Seria C52 była ostatnią serią zagranicznych parowozów JNR; w 1926 sprowadzono zaledwie 6 sztuk. Nie zachował się żaden parowóz serii C52, a jej wygląd przybliża seria C53.
Parowóz JNR serii C55, lokomotywa 1
Parowóz JNR serii C55 to tendrzak przeznaczony do pociągów pasażerskich, produkowany od 1935 do 1937. Powstał w okresie światowej popularności opływowych parowozów, takich jak brytyjski Mallard; w serii C55 lokomotywy od 20 do 40, łącznie 21 sztuk, otrzymały opływową obudowę. Ten egzemplarz to lokomotywa 1, pierwszy wyprodukowany pojazd tej serii.
Lokomotywa parowa JNR typu 56 160 „SL Steam”
Parowozy tendrzakowe serii C 56 Japońskich Kolei Państwowych to niewielkie i lekkie lokomotywy produkowane od 1935 do 1939. Ze względu na widok, jak przemierzały wyżynne regiony, takie jak linia Koumi, nadano im przydomek Pony (Pony z wyżyn). Ten egzemplarz ma numer 160 i jest ostatnią lokomotywą tej serii.
SL Steam Train to popularna atrakcja, podczas której prawdziwy, zachowany w stanie czynnym parowóz ciągnie wagony pasażerskie. Wzdłuż parku Umekoji można odbyć przejażdżkę w obie strony o długości około 1 kilometra.
Po ostatnim kursie pociągu parowego SL Steam można zobaczyć, jak lokomotywa obraca się na obrotnicy, a następnie zostaje odstawiona do parowozowni Umekōji.
Parowóz JNR serii C57, numer 1
Parowozy JNR serii C57 to lokomotywy tendrzakowe produkowane od 1937 do 1947. Ze względu na elegancki wygląd nazywa się je damami. Ten egzemplarz nosi numer 1 i jest pierwszą lokomotywą tej serii. Jest również wykorzystywany do prowadzenia pociągu SL Yamaguchi.
Widać coś przypominającego notatkę dotyczącą konserwacji.
Parowóz JNR serii C58 nr 1
Parowóz Japońskich Kolei Państwowych typu C58 to produkowana od 1938 do 1947 lokomotywa parowa z tendrem przeznaczona do ruchu pasażerskiego i towarowego. Jej maksymalna prędkość eksploatacyjna wynosi 85 kilometrów na godzinę, czyli jest zbliżona do typu 8620 osiągającego 95 kilometrów na godzinę. Siła pociągowa na cylindrach wynosi 12,570 kilogramów, co odpowiada osiągom zbliżonym do typu 9600 o sile pociągowej 13,702 kilogramów. Ten egzemplarz nosi numer 1 i jest pierwszą lokomotywą tego typu.
Lokomotywa parowa Japońskich Kolei Państwowych C59, egzemplarz 164
Parowóz serii C 59 Japońskich Kolei Państwowych to tendrzak przeznaczony do prowadzenia dalekobieżnych pociągów pasażerskich, produkowany od 1941 do 1947. Zaprojektowano go jako następcę serii C 53 do prowadzenia pociągów pasażerskich na liniach Tokaido i Sanyo. Podczas gdy seria C 53 miała złożoną konstrukcję i utrudnioną konserwację z powodu układu 3 cylindrów, seria C 59 zastosowała układ 2 cylindrów, poprawiając łatwość utrzymania.
Parowóz Japońskich Kolei Państwowych serii 7100, lokomotywa 1 „Yoshitsune”
Parowóz JNR serii 7100 to lokomotywa tendrzakowa wyprodukowana w latach 1880–1889 przez amerykańską firmę H. K. Porter. Ten egzemplarz ma numer 1 i jest znany pod przydomkiem „Yoshitsune”. Widoczne są na nim cechy parowozów z czasów podboju Dzikiego Zachodu, takie jak krowołap z przodu i charakterystyczny komin zwany diamond stack. Lokomotywę sprowadzono z okazji otwarcia pierwszej kolei na Hokkaido, państwowej kolei Horonai.
Wyprodukowano 8 lokomotyw typu 7100, lecz do dziś zachowało się tylko 3, w tym lokomotywa nr 1 „Yoshitsune”. 1 z nich to lokomotywa nr 2 „Benkei”, wystawiana w Muzeum Kolejnictwa w Saitamie, a pozostałe 1 to lokomotywa nr 6 „Shizuka”, wystawiana w Muzeum Ogólnym Miasta Otaru.
Informacje o eksponatach muzeum kolejnictwa, takich jak Benkei-go i wagon s miejscami do spania, znajdziesz w poniższym artykule.
Parowóz JNR serii C11, lokomotywa 64
Parowóz JNR serii C11 to mały parowóz czołgowy przeznaczony do przewozu pasażerów, produkowany od 1932 do 1947. Wprowadzano go na linie o surowych ograniczeniach nacisku osi. Nacisk osi oznacza maksymalną masę, jaką można obciążyć 1 osi.
Parowóz JNR serii C61, nr 2
Parowóz JNR serii C61 to tendrzak przeznaczony do prowadzenia pociągów, produkowany od 1947 do 1949. Po II wojnie światowej zmniejszył się popyt na transport towarowy, a lokomotywy towarowe, takie jak serie D51 i D52, stały się zbędne. Lokomotywy serii C61 zbudowano wykorzystując kotły lokomotyw serii D51.
Parowóz JNR serii C62, numer 1
Parowóz serii C 62 Japońskich Kolei Państwowych to tendrzak parowy produkowany od 1948 do 1949. Podczas gdy seria C 61 wykorzystywała kocioł serii D 51, w serii C 62 zastosowano kocioł serii D 52. Jest to lokomotywa o numerze 1, pierwszy egzemplarz tej serii.
Seria C62 jest znana jako parowóz z dzieła Galaxy Express 999 Leijiego Matsumoto. W oryginalnej mandze i wersji kinowej nosi tabliczkę „C62 48”, a w telewizyjnej wersji anime „C62 50”. Produkcję serii C62 zakończono na lokomotywie numer 49 (C62 49), dlatego „C62 50” jest fikcyjnym numerem.
Parowóz JNR serii C63, egzemplarz 1 (model)
Parowóz serii C Japońskich Kolei Państwowych63 to legendarny parowóz, który został jedynie zaprojektowany i nigdy nie wyprodukowany. W 1956 zaprojektowano go jako parowóz tendrzakowy do przewozu pasażerów i towarów, lecz wraz z postępującą elektryfikacją i przechodzeniem na napęd wysokoprężny projekt anulowano, a produkcja pozostała jedynie w sferze marzeń. W Muzeum Kolejnictwa w Kioto wystawiono model parowozu serii C Japońskich Kolei Państwowych63, lokomotywa1.
Parowóz Japońskich Kolei Państwowych klasy 9600 (9633)
Parowóz Japońskich Kolei Państwowych serii 9600 to pierwszy w Japonii seryjnie produkowany parowóz towarowy, stworzony w okresie Taisho przez Urząd Kolejowy, poprzednika Japońskich Kolei Państwowych. Ma przydomki takie jak „Kyu-roku” i „Yama-oyaji”. Stał się podstawą japońskich parowozów towarowych, prowadząc między innymi do późniejszych lokomotyw D 51.
Parowóz JNR serii D50, egzemplarz nr 140
Parowóz towarowy z tendrem Japońskich Kolei Państwowych klasy D50 był produkowany od 1923 do 1931. Następca klasy 9600został wprowadzony jako lokomotywa do prowadzenia cięższych pociągów towarowych na głównych liniach. Początkowo nosił oznaczenie klasy 9900, lecz po zmianie przepisów dotyczących oznaczeń w roku 1928 przemianowano go na klasę D50.
Lokomotywa parowa JNR typu 51 1
Parowóz JNR 51 był produkowany od 1935 do 1945 jako parowóz z tendrem. Jest powszechnie znany pod przydomkiem Degoichi i można go uznać za synonim lokomotywy parowej w Japonii. Wyprodukowano 1184 takich lokomotyw, a ten egzemplarz nosi pamiątkowy numer 1. Litera „D 51” oznacza 4 osi napędowych, natomiast „C 62” oznacza 3 osi napędowych.
Parowóz Japońskich Kolei Państwowych serii D52, numer 468
Parowozy JNR serii D52 to tendrzaki towarowe produkowane od 1943 do 1946 roku. Dysponują większą siłą pociągową niż seria D51 i są największymi japońskimi parowozami towarowymi. Wprowadzono je, aby sprostać zwiększonemu zapotrzebowaniu na transport podczas II wojny światowej.
Elektryczny zespół trakcyjny serii Shinkansen 0
Zaraz po przejściu przez halę wejściową odwiedzających wita pierwszy pociąg Shinkansen serii 0. Seria Shinkansen 0 jako pierwsza na świecie osiągnęła prędkość ponad 200 kilometrów na godzinę w ruchu komercyjnym. Powstała z okazji igrzysk olimpijskich w Tokio w 1964 i połączyła Tokio z Shin-Osaką w około 4 godzin.
Parowóz JNR serii 230
Parowóz Japońskich Kolei Państwowych typu 230 to pierwsza seryjnie produkowana lokomotywa parowa rodzimej konstrukcji. W latach 1902 (35 rok ery Meiji)–1909 (42 rok ery Meiji) wyprodukowano 41 takich lokomotyw. Został uznany za ważne dobro kultury Japonii.
Od lewej: elektryczny zespół trakcyjny shinkansen serii 500 (wagon 521 serii 1), elektryczny zespół trakcyjny Japońskich Kolei Państwowych serii 583 (wagon 581 serii 35) „Gekko” oraz elektryczny zespół trakcyjny Japońskich Kolei Państwowych serii 485 (wagon 489 serii 1) „Raicho”.
Elektryczny zespół trakcyjny Shinkansen serii 500
Elektryczny zespół trakcyjny Shinkansen serii 500 to pociąg dużych prędkości zaprojektowany z naciskiem na szybkość, który rozpoczął regularne kursy w roku 1997. Osiągał w regularnym ruchu prędkość ponad 300 kilometrów na godzinę, ustanawiając ówczesny rekord świata.
Seria 500 to jedyny pociąg Shinkansen opracowany samodzielnie przez JR West. Jest więc symbolicznym eksponatem Muzeum Kolejnictwa w Kioto, należącego do JR West.
Lokomotywa parowa Japońskich Kolei Państwowych serii 1800
Parowozy JNR serii 1800 (seria 1801) to niewielkie parowozy tendrzaki, które wprowadzono na początku epoki Meiji do obsługi stromego odcinka między Kioto a Ōtsu, prowadzącego przez przełęcz Ōsaka. Sprowadzono je w 1881 roku z brytyjskiej firmy Kitson.
Wagon shinkansena serii 100N
Zespół trakcyjny shinkansenu serii 100 pojawił się w 1985 jako następca shinkansenu serii 0, przeznaczony dla linii Tokaido i Sanyo. Został opracowany z myślą o zwiększeniu prędkości i poprawie obsługi, a kursował głównie jako Hikari i Kodama.
Maksymalna prędkość zespołów serii 100 wynosi 220 kilometrów na godzinę, a seria 100N (skład V), wprowadzona w 1989, osiągnęła na odcinku linii Sanyō Shinkansen prędkość eksploatacyjną 230 kilometrów na godzinę. Seria 100N była ulepszonym modelem zaprojektowanym przez JR West. Luksusowy skład z 2 wagonami piętrowymi i 4 wagonami zyskał popularność jako „Grand Hikari”.
Elektryczna lokomotywa Japońskich Kolei Państwowych klasy EF58
Elektryczna lokomotywa serii EF 58 Japońskich Kolei Państwowych była reprezentacyjną lokomotywą elektryczną do pociągów pasażerskich powojennych Japońskich Kolei Państwowych. W 1958 w nocnym ekspresie Asakaze pojawiły się wagony serii 20 Japońskich Kolei Państwowych. Ze względu na niebieskie nadwozie zaczęto je nazywać niebieskimi pociągami. Seria EF 58 stała się lokomotywą pierwszych niebieskich pociągów.
Wagon restauracyjny z wagonów pasażerskich serii 20 Japońskich Kolei Państwowych (typ Nashi 20) jest wykorzystywany jako kawiarnia w Muzeum Kolejnictwa w Kioto. Późniejszy wagon sypialny z przedziałem służbowym serii 2 (typ Nahaneve 22) jest eksponowany w Muzeum Kolejnictwa w Saitamie.
Informacje o eksponatach muzeum kolejnictwa, takich jak Benkei-go i wagon s miejscami do spania, znajdziesz w poniższym artykule.
Lokomotywa elektryczna JNR serii EF66
Lokomotywa elektryczna JNR serii EF66 to lokomotywa prądu stałego opracowana z myślą o szybkich pociągach towarowych. Od roku 1985 służyła również jako lokomotywa prowadząca nocne pociągi ekspresowe „Hayabusa” i „Fuji”. Lokomotywy serii EF66 należą do maszyn, które z czasem stały się symbolem pociągów Blue Train.
Lokomotywa elektryczna serii EF 81 Japońskich Kolei Państwowych
Elektryczna lokomotywa EF81 była przystosowana zarówno do prądu przemiennego, jak i stałego. Mogła kursować na rozległych zelektryfikowanych trasach i służyła w wielu regionach, w tym w Tōhoku, Hokuriku i Kiusiu. Jest również znana jako lokomotywa prowadząca sypialny pociąg ekspresowy Twilight Express łączący Osakę i Sapporo, którego kursowanie rozpoczęto w roku 1989.
Lokomotywa 1 (model)
Locomotion 1 była pierwszą na świecie lokomotywą parową ciągnącą pociągi pasażerskie (Locomotion No. 1). Została zaprojektowana przez ojca i syna, George’a Stephensona i Roberta Stephensona, a wyprodukowano ją w roku 1825. Służyła na kolei Stockton and Darlington. Oryginał jest eksponowany w muzeum kolejnictwa w Shildon, gdzie znajdowały się warsztaty tej kolei.
Rocket (model)
Rocket (Stephenson's Rocket) to jeden z kamieni milowych rozwoju techniki we wczesnym okresie parowozów. Zastosowano w nim wiele przełomowych rozwiązań, w tym kocioł płomieniówkowy, który wydajnie wytwarzał parę dzięki licznym cienkim rurom, oraz dyszę wylotową, która wykorzystywała parę odlotową do wzmacniania ognia. Lokomotywę zaprojektował Robert Stephenson, a zbudowano ją w 1829 roku.
Replika Rocket jest eksponowana w Narodowym Muzeum Kolejnictwa w Yorku, a oryginał w muzeum kolejnictwa Locomotion w Shildon.
Informacje o eksponatach, takich jak Rocket, w Narodowym Muzeum Kolejnictwa Wielkiej Brytanii znajdziesz w poniższym artykule.
Taras widokowy
Z zewnętrznego tarasu widokowego „Sky Terrace” można oglądać pociągi kursujące po linii JR Kyoto oraz po trasie Tokaido Shinkansen. Nad pięciopiętrową pagodą świątyni Tō-ji, wpisanej na listę światowego dziedzictwa, wznosi się shinkansen serii N 700. W głębi po prawej stronie widać także budynek rozwojowy centrali Nintendo.
Diorama kolejowa
To parowozownia wachlarzowa. Choć różni się między innymi liczbą stanowisk, przypuszczalnie wzorowano ją na parowozowni Umekoji.
To lokomotywa parowa serii C Japońskich Kolei Państwowych57, lokomotywa1 „SL Yamaguchi”.
Seria 0 shinkansenów Tokaido i seria E5 shinkansenów Tohoku tworzą wymarzone spotkanie ponad czasem i przestrzenią.
Dawny budynek dworca Nijō
Drewniany budynek dworca w stylu irimoya, wzniesiony w roku 1904 (w okresie Meiji 37). Stanowi wyjście z Muzeum Kolejnictwa w Kioto i jest również wykorzystywany jako sklep muzealny. Możliwość obejrzenia z bliska architektury dworcowej z okresu Meiji sprawia, że jest to odpowiednie zakończenie zwiedzania.
Podstawowe informacje o Muzeum Kolejnictwa w Kioto
Poniższe informacje sprawdzono w oficjalnych źródłach 16 września 2026. Planując podróż, sprawdź także najnowsze informacje na oficjalnej stronie.
- 🔗 Oficjalna strona
- Informacje o dniach otwarcia Muzeum Kolejnictwa w Kioto, wystawach i atrakcjach, cenach wstępu oraz przejazdach SL Steam można sprawdzić na oficjalnej stronie.
https://www.kyotorailwaymuseum.jp/www.kyotorailwaymuseum.jp
- 📍 Lokalizacja
- Kankiji-chō, dzielnica Shimogyō, Kioto
- 🕒 Godziny otwarcia
- Od 10:00 do 17:00; wejście jest możliwe do 16:30.
- 🚫 Dni zamknięcia
- W każdą środę, w okresie noworocznym (od 12 miesiąca 30 dnia do 1 miesiąca 1 dnia) oraz w inne dni. W święta i podczas wakacji szkolnych muzeum jest otwarte także w środy.⚠️ Dni otwarcia mogą się zmieniać, dlatego należy sprawdzić oficjalny kalendarz.
- 💶 Ceny biletów
- Bilet normalny kosztuje 1,500 jenów. Szczegółowe informacje o cenach poszczególnych rodzajów biletów, zniżkach i biletach na SL Steam znajdują się w sekcji „Bilety do Muzeum Kolejnictwa w Kioto”.
- ⏱️ Czas zwiedzania
- Na obejrzenie oryginalnych pojazdów i głównych wystaw warto przeznaczyć około 2–3 godzin. W muzeum i na jego terenie znajdują się oryginalne pojazdy — od parowozów po shinkanseny — hala lokomotyw Umekōji, makieta kolejowa, Sky Terrace oraz wystawy interaktywne.⚠️ Jeśli planujesz także przejazd SL Steam lub skorzystanie z symulatora prowadzenia, uwzględnij więcej czasu, wraz z godzinami kursów i oczekiwaniem.
Bilety do Muzeum Kolejnictwa w Kioto
- 💶 Ceny wstępu
-
- Dorośli: 1,500 jenów
- Studenci i uczniowie szkół średnich: 1,300 jenów
- Uczniowie gimnazjów i szkół podstawowych: 500 jenów
- Dzieci w wieku przedszkolnym (od 3 lat): 200 jenów
Grupy liczące co najmniej 20 osób otrzymują cenę grupową, a osoby posiadające legitymację osoby z niepełnosprawnością mogą skorzystać ze zniżki. Studenci, uczniowie szkół średnich i gimnazjów muszą okazać legitymację szkolną.
- 🎫 Pociąg parowy SL
- Przejazd pociągiem parowym SL wymaga dodatkowej opłaty poza biletem wstępu: 300 jenów dla dorosłych, studentów i uczniów szkół średnich oraz 100 jenów dla uczniów gimnazjów i szkół podstawowych oraz dzieci w wieku przedszkolnym (od 3 lat). Bilety są sprzedawane w automacie na peronie SL od chwili otwarcia muzeum. ⚠️ Jeśli chcesz zobaczyć także inne wystawy i skorzystać z atrakcji, sprawdź godziny jazdy oraz dostępność biletów i odpowiednio zaplanuj czas.
Dojazd do Muzeum Kolejnictwa w Kioto
Najbliższą stacją przy Muzeum Kolejnictwa w Kioto jest Umekoji-Kyoto-Nishi. Po wyjściu przez bramki stacji przed sobą zobaczysz wejście do Muzeum Kolejnictwa w Kioto.
Ze stacji Kioto do stacji Umekōji-Kyoto jedzie się linią JR Sagano około 1 stacji i 2 minut. Przy okazji, z dworca Kioto do Muzeum Kolejnictwa w Kioto można dojść w około 20 minut. Dojazd pieszo ze stacji Kioto również jest możliwy.
Autobusy komunikacji publicznej i samochód
Z dworca Kyoto należy skorzystać z autobusów Kyoto City Bus linii 205 i 208, wysiąść na przystanku „Umekoji Park・przed stacją JR Umekoji-Kyoto-Nishi” i dojść pieszo w około 3 minut. Autobusem linii 86 należy wysiąść na przystanku „Umekoji Park・przed Muzeum Kolejnictwa w Kioto”; wejście znajduje się tuż obok. Muzeum nie ma parkingu dla ogółu odwiedzających, dlatego najbezpieczniej jest planować dojazd przede wszystkim transportem publicznym.
Rozkład i sposób kursowania autobusów mogą ulec zmianie, dlatego przed podróżą należy sprawdzić aktualne informacje.
Informacje o atrakcjach, transporcie i proponowanych trasach znajdziesz w artykule „Kioto: Przewodnik po atrakcjach, kuchyni, transporcie i przykładowych trasach”.
